Rock Against Racism te Simplon

Zenuwachtig dat Obed en uw Catharina waren, van tevoren! Ik heb er zelfs een nachtmerrie over gehad, dat jullie allemaal langs kwamen lopen in prachtige, sexy kleren, maar naar een ander feest gingen, zodat Obed en ik uiteindelijk als enigen in de zaal stonden.

182 niet-betalende bezoekers, people! We gloeiden van geluk. Nou hadden we ook een programma van donder en geweld met de absurd goeie ska-muzikanten van Tribute to Rico (fucking hell, die bassist! Strak! Ik was stikjaloers), de rapper Jooz met de springende fans en die me diep ontroerde met het liedje dat hij met zijn vader deed, de Braziliaanse percussieband Batatuké, die de zaal op stoom kreeg (heupzwaaiende Groningers! Een heel raar gezicht) met slechts trommels, shakers en woodblocks en de jonge Recipees met de onvervalste old school punkrock. Daarbij nog de prachtige woorden van de Spoken Word-artiesten Ingrid Oomen, Mauricio Plat en Henk Zeeven die voorafgaand aan elke band 5 minuten hun hart stonden uit te storten. Myron Hamming viel op het laatste moment in en naar hem heb ik werkelijk ademloos staan luisteren. Om met Slaggitarist te spreken: daar kan menig dichter in de stad een puntje aan zuigen. Onthoud die naam. Tussendoor en na afloop draaide DJ Antipanda plaatjes, waardoor iedereen zingend door te tent scharrelde. En we hadden Sherlock als Master of Ceremony. Ach Sherlock. Hij droeg de hele avond en ik merkte tot mijn verrassing hoe charismatisch die gast is, ook als hij geen muziek staat te maken. Een schatje is het ook nog. Wel met een hele leuke en grappige vriendin, dus geen gedonder, zusters.

Simplon had speciaal voor ons de oude ingang opengegooid, zodat we een beetje vertrouwd naar de voormalige zolder konden lopen, langs onze bloedeigen graffiti. De hele wereld heeft gisteravond die trappen beklommen en bewezen dat de multiculturele samenleving de enige vorm is die wél werkt. Er waren opvallend veel meisjes en vrouwen, ook altijd een heel goed teken.

Er was wel het één en ander aan vooraf gegaan, moet ik zeggen. Het geregel natuurlijk, waar ik niet echt voor geschapen ben als je het mij vraagt. Alles ontaardt altijd in chaos als ik ergens lijn in probeer te krijgen, goddank dat dat jong erbij was, anders had er gisteren geen hond op het podium gestaan. En de linkse kameraden op de achtergrond, niet te vergeten.
Maar er was ook een dingetje op het laatste moment. Obed werd donderdag op zijn ronde bezocht door de politie die zei: “Zeg, er komen 75 neonazi’s langs, wist je dat?” We hadden extreemrechts wel in de gaten gehouden, uiteraard, maar deze oproep van het rotvolk om te gaan knuffelen met RAR was aan ons voorbij gegaan. Vrijdagochtend Simplon aan de lijn: “Nou, we zullen je nog eens iets laten organiseren, zeg!” Ik putte me uit in verontschuldigingen, maar Simplon zei: “Ben je belazerd, prachtig juist, daaruit blijkt dat dit festival meer nodig is dan ooit. We gooien er wel wat extra beveiliging tegenaan en de politie is stand by.” Uw Catharina stelde nog snel even een clubje samen van mannen die niet bang te krijgen zijn, om binnen de ogen open en de vuisten thuis te houden en de veelkoppige Antifaatjes beloofden ook om op straat te posten. Niet dat we dachten dat het zo’n vaart zou lopen, maar je weet het maar nooit met het Herrenvolk. Het liep ook niet zo’n vaart, gelukkig, er waren er uiteindelijk een stuk of 8 die een uurtje of twee tegen de gevel van de overburen aanhingen, niet binnen mochten komen (de portier: ‘nee, mannen in trainingsbroeken laten we er niet in’) en vervolgens afdropen met de staart tussen de benen.

Ik heb zelf een eye-opener gehad. U weet dat uw Catharina door de bank genomen niet op vriendschappelijke voet met de politie staat. Vanuit het verleden weet ik niet beter dan dat agenten pas binnenkomen als de boel kort en klein geslagen is en de aanvallers gevlogen. Maar gisteravond waren de agenten werkelijk mijn beste kameraden. Ze wandelden over straat, kwamen af en toe binnen kijken, stonden naast de portiers, hebben de hele avond in een busje in het straatje er tegenover gestaan en lieten verder iedereen met rust. “Och, vaak is de aanwezigheid  van een uniform al genoeg, hoor”. Ik ben tot de conclusie gekomen dat er waarschijnlijk best een hoop vooringenomen politieagenten zijn, maar dat ons korps klaarblijkelijk vooral niks van extreemrechts moet hebben. Dat vind ik persoonlijk de enige juiste houding voor de hoeders van de wet.

Met Zanger en Slaggitarist heb ik nog een backdrop gemaakt. Of nou ja: ik zat erbij te roken en schonk koffie en bier in, Slaggitarist deed de letters en Zanger zijn beroemde doodles. Kijk, dit is ‘m geworden, althans, een stuk ervan. Is het niet de mooiste backdrop die u ooit hebt gezien?

Het kostte Zanger 4 uur en hij heeft er twee dagen lang kramp en trillende vingers aan overgehouden, het arme kind. Uiteindelijk werd het op de avond zelf een sidedrop, omdat er een drumpodium was, waardoor het ding niet te zien zou zijn. De onvermoeibare jongens van de techniek hingen hem dus aan de zijwand en zetten er een paar dikke spots op, zodat dat het eerste was wat je zag als je de zaal binnenkwam. Zo mooi!

Kortom: prachtavond dus. Niet in de laatste plaats omdat we nu sterk het gevoel hebben gekregen dat we helemaal niet alleen staan, maar dat er integendeel een grote groep is die zich hard wil maken voor iets dat vanzelfsprekend zou moeten zijn: een maatschappij zonder racisme. Want racisme sucks. Dus, mede namens Obed: hartstikke bedankt Simplon, Publiek, Muzikanten, Spoken Words, MC, DJ, Helpers en De Fuckups! We gaan nu (nou ja, niet nu, we zijn bekaf, dus over een paar weken of zo) bezig met het vervolg: een groter festival. Kom weer! Neem al je vrienden mee!

En fuck de PVV.

PS: poster: Tuppus
zwartwitfoto’s: Harold Zijp
foto Batatuké: Obed
foto Recipees: Eric
foto’s back- en sidedrop: Menno

PS2: naast een boel positieve reuring op Facebook, kregen we ook aandacht van de pers. Voor mijn eigen plezier plaats ik de linkjes nog even.

Advertenties

Catharina’s update over van alles

testbeeldU wilt vast héél graag weten hoe het met uw Catharina gesteld is, gezien de relatieve blogstilte van de afgelopen maanden. Daarom niet langer getreuzeld.

Deze blogstilte had alles te maken met mijn e-reader. Ik raakte de laatste tijd steeds geïrriteerder door al die plofboeken van 30x20x10 meter met die akelige, keiharde kaften en tien letters op een regel, die je alleen rechtop gezeten aan de eettafel op een fatsoenlijke manier kunt lezen. Ik heb geen tafel, dus ik merkte dat ik alleen nog maar de krant las, terwijl de stapel ongelezen macrobiotische roggebroodboeken hoger en hoger werd. Dat ging kriebelen, natuurlijk, ik ben geen prettig mens zonder een onderhanden boekje. Dus toen Mijn Dichter (bibliofiel) even niet keek, schafte ik me een e-reader aan die in al mijn jaszakken past (uw Catharina bezit geen schouder- of handtas, want daar kan ik nooit iets in vinden). Het had natuurlijk ook een tafel kunnen zijn, maar vind maar eens een acceptabel exemplaar dat niet een miljoen euro kost.

Feest in huize Catharina! Ik stuurde De Dichter naar zijn eigen vertrekken en ging stiekem maar opgewekt aan het zoeken op het internet. Eerst de rechtenvrije, gratis e-boeken uiteraard, ik blijf een Nederlander wat dat betreft. Mijn brave readertje stond te puffen en te hijgen onder de downloadlast van de Austens, Wildes, Wodehouses, Flauberts, Thijssens, Elschots, Beetsen, Scott Fitzgeralds, Christies, Shaws, Forsters, Tolstois en wat al niet. En lezen dat ik deed! Daarna begon ik ook e-boeken te kopen, eerst een paar hartelapjes die ik altijd weer ter hand kan nemen, daarna ook nieuwe uitgaven. Gisteravond bijvoorbeeld kocht ik Calvin Trillin, omdat dat moest van Cathrinus. Ik klikte op ‘bestellen’ en hopla, ik had ‘m. Goedkoper dan de paperback ook nog. 20160805_144854Er zijn natuurlijk nadelen: voor Godert Walter is het bepaald sneu, want ik zette daar toch wel wat om. Daarom probeer ik ze nu te bewegen om ook e-boeken te gaan verkopen, dan bestel ik alles daaro. Ik wil er wel een crowdfundinkje voor opzetten, meneer Walter! Ook vraag ik me af wat het met de poëzie doet, want daarbij is bladspiegel, lettertype, regelafbreking enzo nogal belangrijk. Maar nooit meer schuiven met onafzienbare rijen boeken, veel makkelijker overal 40 boeken tegelijk lezen, nooit meer verhuizen omdat de boekenkasten niet meer in je huis passen… Verrukkelijk.

De Dichter vindt mij niet meer zo leuk, geloof ik. Wel is hij er over te spreken dat hij mijn bedlampje niet meer iedere avond uit hoeft te doen (lampje in de reader!) omdat ik altijd lezend in slaap val, maar dat is dan ook het enige, verder vindt hij mij een verrader. Maar je moet het kwade nu eenmaal met een paar goeden nemen.

O en Bandje! Als ik het me goed herinner hebben mijn jongens en ik u verlaten met de aankondiging van ons nieuwe plaatje. Word in the street is, dat het inmiddels gearriveerd is, alleen nog niet in de verkoop. Waarom dat zo is kan ik u niet zeggen, want Zanger weigert halsstarrig om mij een exemplaartje te overhandigen, dus ik denk eerlijk gezegd dat het een snertplaat geworden is en lelijk ook. Koopt desondanks allen onze plaat.

triggerfinger zien spultjeBandje heeft een hele tijd op halve kracht gewerkt, want Sologitarist had een gebroken rug met vier ontstoken schouders en Slaggitarist was verkouden of zo, waardoor ze beiden steeds maar niet konden repeteren. Dus vroegen we Exsologitarist om een tijdje bij ons te komen spelen, want zonder punkrock is het leven ook maar niets gedaan en hij zat verder toch alleen maar vlinders te vangen en de dieren des velds namen te geven. Vorige week vrijdag kwamen ze ineens alle drie tegelijk opdagen, waardoor we plotseling met een enorm overschot aan gitaristen zaten. Exsologitarist sprak gedecideerd: “Ik vind alles best, maar denk maar niet dat ik nu weer uit de band stap.” We besloten staande het koffie met bieruurtje dat drie gitaristen altijd beter is dan nul gitaristen, dus nu is Exsologitarist Exexsologitarist. En gezellig dat het was! Sologitarist en Exexsologitarist hebben tot diep in de nacht met de armen om elkaar heen zitten tetteren over hun bakjes, een heleboel kleine, metalen, vrolijk gekleurde kastjes met knoppen eraan die altijd in de weg liggen, vaak stuk zijn en die iets doen. Vraag me niet wat.

Tijdens die uiteraard nogal chaotische repetitie kwamen er twee mannen met microfoons en koptelefoons bij ons langs in de oefenruimte. Ik dacht dat het voor een radioprogramma of zo was, maar Sieto vertelde dat er een akoestisch rapport opgesteld moest worden voor de vergunning voor ons nieuwe pand op het industrieterrein en dat ze de dB’s kwamen meten die de Viaduktbands maken. Hij had de beide mannen van tevoren gezegd dat ze waarschijnlijk rekening moesten houden met zo’n 110 dB, maar dat werd lacherig, zijnde onmogelijk, weggewuifd. Weer buiten onze oefenruimte gekomen, bleek de teller op 113 dB te staan, wat een behoorlijke cultuurschok teweeg bracht bij de naïeve opmeters. de polsen van OlafEn toen hadden ze Moan (115 dB) nog niet eens gehad! Dus mocht u eens gezellig langs willen komen als Bandje aan het repeteren is: vergeet uw oordoppen niet.

Zanger en Slaggitarist vertrokken na afloop naar de verjaardag van Robbie in de Crowbar, Drummer en ik hadden een kater (Colonel en Colonette zijn bijzonder prettig, maar dodelijk gezelschap) dus lieten we ons verontschuldigen en Exexsologitarist en Sologitarist waren nog niet uitgepraat over hun bakkies en bleven in de repetitieruimte zitten.
Het was een mooie avond.

The Passion nu ook in een Groningse versie

Het evangelische muziektheaterspektakel The Passion is een groot succes. Naast de jaarlijkse Nederlandse opvoering (komende donderdag in Amersfoort) wordt het evenement vanavond opgevoerd in New Orleans; beelden ervan zullen komende week wereldwijd via Netflix te zien zijn.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat de producenten hun product nog verder willen vermarkten. Vandaag bereikte ons het heuglijke bericht dat The Passion volgend jaar ook in een speciale Groningse versie zal worden gerealiseerd.

De figuur van Jezus zal worden gespeeld door niemand minder dan Erwin de Vries. Hij heeft een krachtige podiumpersoonlijkheid en is al gewend op blote voeten te spelen. Tijdens het showproces zal deze Jezus een gloedvolle vertolking van zijn populaire lied ‘Blief met dien poten van mien poedie‘ zingen.

20mb_MG_9844-blik

Dit poedie, Jezus’ vriendin Maria Magdalena, zal gespeeld worden door Alina Kiers. Haar pijn zal voelbaar worden als ze de bekende Baflo Bill-klassieker ‘Zo’n Pien‘ zal vertolken…

Moeder Maria wordt, het kan niet anders, gespeeld door Wia Buze. Haar vaste producer Jur Eckhardt schrijft momenteel aan een nieuwe tekst voor haar hit ‘Ik kom van Ziel‘, met Nazareth als nieuwe woonplaats in plaats van Termunterzijl.

Omdat het zangtrio De Troebadoers natuurlijk niet mag ontbreken, spelen zij de drie Wijzen uit het Oosten. Dat deze drie mannen aanwezig waren bij Jezus’ geboorte en niet bij zijn kruisiging, maakt volgens de producent niet uit: ‘Dit is ja veel leuker voor het publiek ja’!

In het scenario wordt de rol van Koning Herodes geschreven op het lijf van FC Groningen-directeur Hans Nijland. Hij zal een speech houden met zijn bekende ‘natte T’, en begeleid door de supportersvereniging van de FC het lied ‘Laat ons weer eens juichen’ ten gehore brengen.

Voor de rol van Judas kwamen al veel open sollicitaties binnen. Olaf Vos stelde voor zijn rap ‘Ik heb n leasebak / ik bin n klootzak‘ in te zetten als lijflied voor deze verrader. Maar ook Bert Hadders is in de race: zijn ‘Woar blift de zummer / t is fokking kold, kold, kold…‘ maakt natuurlijk ook een goede kans.

Passion-kruisZoals gebruikelijk gaat een grote groep burgers, die nooit een voet in een kerk zetten maar opeens erg betrokken zijn bij het bijbelverhaal, een groot plastic kruis met binnenverlichting door de stad dragen. Natuurlijk mogen de oude ikonen Pé & Rinus hierbij niet ontbreken. De route die door de kruisdragers wordt gevolgd zal beginnen bij de Hoornse Plas, en daarna de weg volgen die hoofdpersoon Baukelien in het gelijknamige lied door de binnenstad aflegt, om te eindigen bij de Spar-supermarkt in de Schildersbuurt.

Als Erwin de Vries eenmaal blootsvoets aan het kruis hangt, verzamelt de hele cast zich om hem heen en wordt, begeleid door het Noordpool Orkest, massaal ‘t het nog nooit zo donker west‘ gezongen. Er worden ruim honderddertigduizend enthousiaste bezoekers verwacht bij dit spektakel.

Het enige discussiepunt bij de Groningse productie van The Passion is de naam van het evenement. ‘Passie, tja, dat is natuurlijk wel een mooi woord, maar dat hele begrip bestaat natuurlijk niet in het Gronings’, aldus een zegsman. ‘Dus hoe vertaal je zoiets? We zitten te denken aan ‘Hobby’, ‘Interesse’, ‘Belangstellings’ of desnoods ‘Diverdoasie’.

Niet te min

armandJaren geleden moest ik eens optreden in Roden, waar ook Armand zou spelen. Ik werd daar niet warm of koud van, want ik vond zijn “Ben ik te min” weliswaar een heel leuk en grappig liedje, maar protestzangers, dat was toch meer voor de generatie van mijn broers. Mijn Toenmalige Man daarentegen, raakte in lichte staat van opwinding. Hij riep: “Ik heb altijd al eens met Armand willen blowen!”
“Nou, ga mee,” zei ik. Braaf als uw Catharina is, had ik geen enkele hang naar welk soort dope dan ook (behalve drank en sigaretten), maar het kon en kan me nooit iets schelen als men het wél belieft.

Zo gezegd zo gedaan. Het was een laat concert, dus we bleven slapen bij mijn jongste broer, op drie straten afstand van de zaal. MTM dribbelde de hele avond zenuwachtig rond met de zakken vol wiet en hasjies en heeft volgens mij geen woord meegekregen van wat ik allemaal wel niet te zingen had. Hij stond trappelend aan de zijkant van het podium op me te wachten en vroeg: “Gaan we nou EINDELIJK naar Armand?”

“Kom maar,” sprak ik moederlijk. Er waren een paar hotelkamers boven de zaal en ik had al even geïnformeerd in welke Armand zou zitten. Toen we daar aankwamen, durfde MTM ineens niet meer. “Toe nou maar, je krijgt er spijt van als je het nu niet doet,” moedigde ik hem aan en klopte op de deur. “Kom erin”, hoorden we de hippie zeggen. Ik zei moi,  douwde MTM naar binnen en hoorde Armand vragen: “Heb je ook wat te blowen mee?”. Tevreden liep ik door nachtelijk Roden naar mijn broers huis, waar ik samen met MTM honderden keren geweest ben.

Een uurtje of vijf later kroop MTM bij me in bed. “Ik kon het huis niet meer vinden”, mompelde hij. Ik grinnikte en vroeg: “Was het leuk?”
“Hij had zukke chillums”, sprak MTM gelukkig. Verder wist hij niets meer van zijn uren met de zanger.
Hij had met Armand geblowd.

Dansen met Catharina

travoltaGisteren ook even weggezapt bij Aboutaleb om naar de aflevering Blank Generation van Seven Ages of Rock te kijken? Ik wel. Spijt van ook, 1 minuut Richard Hell, 2 minuten Ramones, 15 minuten Sex Pistols en 30 minuten die ellendige tamboerijnhippie en Television. Om met Johnny Rotten te spreken: “Horses? Horses?!? Horseshit!”

Ik kreeg er enorm zin in disco van, een oud atavisme uit mijn jonge jaren waarin ik moeiteloos overschakelde van The Buzzcocks naar The O’Jays. Dus heb ik, terwijl ik eigenlijk nog tien miljoen btw-aangiftes moet doen, lekker zitten rondklikken en meezingen en -dansen op YouTube. En om u te plezieren of te ergeren ga ik ze hier allemaal embedden, want ik vind het persoonlijk een enorm gemis dat uw Catharina nooit de ambitie heeft gehad om discjockey te worden. Wat zouden het een leuke, blije dansfeestjes geweest zijn, mensen! Eeuwig zonde.

Er zit natuurlijk ook een nummer bij om op te slow’n, maar u kunt daartoe eventueel de kat, hond, cavia of hamster grijpen, bij gebrek aan jongen/meisje. Of even een glaasje cola of bezzen met ijs halen. Dus trek aan die pumps, hoar op beun, kop in de politoer, leg uw tasje voor uw voeten neer, zet open die boxen en huppekee!

In volgorde van klikjederij (ik heb het eerlijk op een handgeschreven briefje bijgehouden):







Nou vooruit, voor Slaggitarist, die het overgrote deel van bovenstaande dikso met de hardnekkigheid van een ezel Philly Soul blijft noemen, ook nog maar even een gezellig plaatje om op te dansen. Geen beelden erbij, dat is dan wel weer jammer.

Een jaar geleden speelden ze het in enigszins gewijzigde vorm (niet aanklikken, Slaggitarist!!! Kijk, ik heb wat leuks voor op je versterker gekocht, echte diamanten)

plakletters

Bie Zummerfolk west

Of: Een bezoek aan Middle Earth – maar dan in t Stadspaark

IMG_5574

Laten we het meteen aan het begin van deze reportage maar onomwonden stellen: Cathrinus heeft hoegenaamd niks met Ierse folkmuziek. Misschien een posttraumatisch trekje uit de tijd dat hij zonder veel succes Engels studeerde, en rechtlijnige medestudenten nog wel eens mochten zwelgen in een avondje tin whistle en Wild Rover. Cathrinus wordt nog wel eens trillend wakker van de paar keer dat een gezellige avond met de studievereniging in het Hijgend Hert (weet u nog, in de Papegang?) wreed verstoord werd door een doedelzakspeler die de kleine volle ruimte en al het volk erin volledig omverblies – wat kan zo’n ding hard zeg!

IMG_5576Het was dan ook met gemengde gevoelens dat Cathrinus dit weekend afreisde naar het Zomerfolk festival, georganiseerd door de Groningse ‘Celtic Folk Band’ Rapalje. Een heel weekend overgeleverd aan bodhran, pipes, gitouki (zoek maar op)… Zou dat wel goed komen?

Natuurlijk kwam het goed! Meer dan goed zelfs: het was in 1 woord Fantastisch!

Allereerst moest Cathrinus er zelf spelen, op uitnodiging van datzelfde Rapalje – en daaruit bleek al dat er niet alleen maar Wild Rovers op het programma stonden dit weekend. Zaterdag speelde bijvoorbeeld Mr and Mississippi, zondag de eveneens hippe Americanaband Rivers… Maar ook was de Amsterdam Klezmer Band te zien en te horen! Dan weet je: het gaat om mooie muziek, met als voornaamste overeenkomst: sfeer, enthousiasme en authenticiteit (zeg maar).

Three Cannons

Three Cannons

Wel erg authentiek was Sean Cannon, een van de oprichters van de legendarische Dubliners. Met zijn zoons reist deze beminnelijke bejaarde man nu rond als Sean Cannon and Sons (what’s in a name?), en zingt hij… tja, Ierse traditionals dus. Cathrinus was er niet zo weg van; zeker als de oude baas in zijn eentje heel breekbaar de ehm… inderdaad, de Wild Rover ging zingen, was hem dat toch een beetje ehm… niet wil genoeg. Maar het publiek smulde er natuurlijk van.

IMG_5579Meer dan door de muziek was Cathrinus overdonderd door de algehele aanblik van het festival. Eenmaal de fiets gestald en door de toegangspoort het festivalterrein binnengestapt, waande je je midden in de Shire, en zou het je niet verbaasd hebben als Bilbo Baggins himself je welkom had geheten.

Ierse folk,de hele Keltische wereld beter gezegd, is een way of life! Hele gezinnen die zich uitdossen alsof het 943 na Christus is, en we hier in Kilkenny zijn en niet in Stad! Bloedserieuze deelnemers aan de zwaardvechtworkshop! Rapaljebier uit stenen mokken! Schapenvachten te koop, met bijbehorende geitenhoorns voor aan je leren riem!

IMG_5577Het klinkt misschien grappig bedoeld en zelfs bijna cynisch, maar na een kwartier voelde Cathrinus zich helemaal thuis tussen deze zonder uitzondering bloed-aardige mensen. De mannen van Rapalje, die dit festival nu voor de derde keer helemaal zelf organiseerden, vertelden dat ze wat moeite hadden gehad ook de gemeente te overtuigen van deze way of life. Geheel tegen de strenge reglementen in, lopen er op Zomerfolk precies drie (3!) beveiligers rond, geholpen door een groot aantal vrijwilligers. Meer zijn er niet nodig. Tikkerij is er nog nooit geweest, ook deze derde editie verliep zonder enige wanklank; in Kilkenny woonden in 943 na Christus blijkbaar alleen maar superlieve mensen die elkaar tenminste nog het licht in de ogen gunden.

En dus haalde je nog weer eens een Rapaljebiertje in je eigen stenen mok, en verbaasde je je er opeens over dat er op dit hele terrein amper een prullenbak te vinden was! Er wordt gewoon amper afval gecreëerd, dat is ook zo bijzonder… En dus haal je eens een lamsrack bij de Cooking Highlander (met die enorme ronde hangende grill, bekend van Noorderzon), laat je je voorlichten over een geneeskrachtige steen, of koop je een van de prachtig vormgegeven Rapalje-t-shirts, -amuletten, -hoodies of gewoon een speld voor op je kilt, alles in de huisstijl van het Kilkenny van 943.

Cathrinus mocht ook nog samen met Rapalje optreden! En bemerkte dat die Ierse muziek zo gek nog niet is; bij vlagen opzwepend, altijd vrolijk en feestelijk!
Zeker als je je eigen kilt aanhebt, in de kleuren van de Groningse vlag.

JMGP5895

Foto David Woltinge

Sweet Soul Music

Mavis StaplesMavis gezien, jongens! Ze was er tijdens de Rhythm & Bluesnacht in de Oosterpoort afgelopen zaterdag. Bij mijn weten de laatste nog levende soullegende die ik nog nooit live gezien had. Nou ja, op Aretha na dan, natuurlijk, maar zij durft niet te vliegen en ik ook niet, dus never the twain shall meet.

Patti LabelleDe R&B-nacht viel me niet mee, wat een gezapige middle-of-the-roadprogrammering, zeg. Drummer en ik liepen zaaltje na foyer in en uit en hebben nog de meeste tijd bij de bar doorgebracht (3,75 voor een biertje, we nipten). Het enige bandje dat we nog trokken (My Baby, ja die naam kan ik ook niks aan doen), omdat ze in ieder geval tenminste nog lol in de muziek hadden, werd om zeep geholpen door de geluidsman die zó’n achterlijk lange delay (echo) op de stem van de zangeres had gezet, dat ze nauwelijks meer te volgen was. Terwijl het wicht toch echt goed kon zingen.

Aretha FranklinMavis zou om 11 uur beginnen en ik stond om kwart over tien te praten met José, die net zo zenuwachtig als ik door de Oosterpoort scharrelde. Hij zei: ‘Ik ga er vast heen, hoor, ik wil een goeie plek.’ Ik hield het nog tot half 11 vol, maar blijkbaar was ik zo irritant wriemelig, dat Drummer me vaderlijk onder de arm nam en me in de grote zaal op een stoeltje neer plantte. Waar ik alsmaar ‘The world is just a great big onion’ zat te zingen. Dat sloeg nergens op want dat heeft Mavis, voor zover ik weet, nog nooit gedaan, maar het zat nou eenmaal in m’n hoofd. En ze kwam! “We’re so happy to be here, at last. Why didn’t you invite us before?” Daarmee wond ze mij al volkomen om de vinger. En dan jat ik nu de tekst van José, want wat zou ik me inspannen als hij het concert al gevangen heeft? Om met Mavis te spreken: Listen!

Tina TurnerMAVIS!
En ze heeft ‘The Weight’ gezongen! En ‘Slippery People’ ook en ‘For What It’s Worth’ en ‘Freedom Train’ en nog een flinke schootvol topsongs en dat alles begeleid door slechts een drummer, een bassist, een gitarist van de buitencategorie tremolo (allen met lichte huidskleur), een zangeres/percussionist en een zanger die moeiteloos switchte van countertenor naar diepe bas (beiden donker van tint) en het geheel klopte als een bus. En het kippenvel komt spontaan weer van kruin tot kuit op als ik eraan terugdenk. Het was een magisch moment. Dat vijf kwartier mocht duren. Zoiets moois…

Etta JamesHet was oud publiek, dus Drummer en ik bleven in eerste instantie beleefd achterin staan te torenen, want we konden makkelijk over iedereen heen kijken. Maar naarmate de zaal meer op stoom raakte, rukten wij toch ook maar op, er zijn nu eenmaal grenzen aan de medemenselijkheid. Wij hadden ook een moeder! Maar vooral ook omdat ik, in het kader van ‘I want all I can get of your sexiness’, dichterbij de zanger wilde staan. Och wichter… Jullie weten het, je hebt mannen en mannen en dit was er eentje. Carla ThomasUw Catharina werd er week in de knieën van. Statig, trots, zo’n jasje aan die Londense portiers vroeger droegen (het leren jasje van Zanger, maar dan van stof en dichtgeknoopt) en in het laag stak hij Barry White naar de kroon. De bassist (die akelig veel op Mark Rutte leek, het arme jong) had warempel de bas op de knieën hangen, voor mij een nouveauté in de soulmuziek, de percussioniste was – als de andere bandleden het te druk hadden desnoods in haar eentje – lekker lol aan het maken als was ze Maria Maradona en Mavis, ach Mavis… Ze schreeuwde zich bij vlagen bekant de longen uit het lijf en moest af en toe even zitten.

Tammi TerrellPrachtconcert. Daarna hoefden we geen domme blues meer, dus zijn we maar naar de Crowbar gegaan, waar we in de liefhebbende armen van Zanger en Slaggitarist vielen en Zanger ons liet horen dat ons nieuwe plaatje veel beter gaat klinken dan het eerste plaatje van Stiff Little Fingers. Waarvan heel binnenkort (IEIEIEIEIEIEIEIEIE!!!) akte.