Catharina’s update over van alles

testbeeldU wilt vast héél graag weten hoe het met uw Catharina gesteld is, gezien de relatieve blogstilte van de afgelopen maanden. Daarom niet langer getreuzeld.

Deze blogstilte had alles te maken met mijn e-reader. Ik raakte de laatste tijd steeds geïrriteerder door al die plofboeken van 30x20x10 meter met die akelige, keiharde kaften en tien letters op een regel, die je alleen rechtop gezeten aan de eettafel op een fatsoenlijke manier kunt lezen. Ik heb geen tafel, dus ik merkte dat ik alleen nog maar de krant las, terwijl de stapel ongelezen macrobiotische roggebroodboeken hoger en hoger werd. Dat ging kriebelen, natuurlijk, ik ben geen prettig mens zonder een onderhanden boekje. Dus toen Mijn Dichter (bibliofiel) even niet keek, schafte ik me een e-reader aan die in al mijn jaszakken past (uw Catharina bezit geen schouder- of handtas, want daar kan ik nooit iets in vinden). Het had natuurlijk ook een tafel kunnen zijn, maar vind maar eens een acceptabel exemplaar dat niet een miljoen euro kost.

Feest in huize Catharina! Ik stuurde De Dichter naar zijn eigen vertrekken en ging stiekem maar opgewekt aan het zoeken op het internet. Eerst de rechtenvrije, gratis e-boeken uiteraard, ik blijf een Nederlander wat dat betreft. Mijn brave readertje stond te puffen en te hijgen onder de downloadlast van de Austens, Wildes, Wodehouses, Flauberts, Thijssens, Elschots, Beetsen, Scott Fitzgeralds, Christies, Shaws, Forsters, Tolstois en wat al niet. En lezen dat ik deed! Daarna begon ik ook e-boeken te kopen, eerst een paar hartelapjes die ik altijd weer ter hand kan nemen, daarna ook nieuwe uitgaven. Gisteravond bijvoorbeeld kocht ik Calvin Trillin, omdat dat moest van Cathrinus. Ik klikte op ‘bestellen’ en hopla, ik had ‘m. Goedkoper dan de paperback ook nog. 20160805_144854Er zijn natuurlijk nadelen: voor Godert Walter is het bepaald sneu, want ik zette daar toch wel wat om. Daarom probeer ik ze nu te bewegen om ook e-boeken te gaan verkopen, dan bestel ik alles daaro. Ik wil er wel een crowdfundinkje voor opzetten, meneer Walter! Ook vraag ik me af wat het met de poëzie doet, want daarbij is bladspiegel, lettertype, regelafbreking enzo nogal belangrijk. Maar nooit meer schuiven met onafzienbare rijen boeken, veel makkelijker overal 40 boeken tegelijk lezen, nooit meer verhuizen omdat de boekenkasten niet meer in je huis passen… Verrukkelijk.

De Dichter vindt mij niet meer zo leuk, geloof ik. Wel is hij er over te spreken dat hij mijn bedlampje niet meer iedere avond uit hoeft te doen (lampje in de reader!) omdat ik altijd lezend in slaap val, maar dat is dan ook het enige, verder vindt hij mij een verrader. Maar je moet het kwade nu eenmaal met een paar goeden nemen.

O en Bandje! Als ik het me goed herinner hebben mijn jongens en ik u verlaten met de aankondiging van ons nieuwe plaatje. Word in the street is, dat het inmiddels gearriveerd is, alleen nog niet in de verkoop. Waarom dat zo is kan ik u niet zeggen, want Zanger weigert halsstarrig om mij een exemplaartje te overhandigen, dus ik denk eerlijk gezegd dat het een snertplaat geworden is en lelijk ook. Koopt desondanks allen onze plaat.

triggerfinger zien spultjeBandje heeft een hele tijd op halve kracht gewerkt, want Sologitarist had een gebroken rug met vier ontstoken schouders en Slaggitarist was verkouden of zo, waardoor ze beiden steeds maar niet konden repeteren. Dus vroegen we Exsologitarist om een tijdje bij ons te komen spelen, want zonder punkrock is het leven ook maar niets gedaan en hij zat verder toch alleen maar vlinders te vangen en de dieren des velds namen te geven. Vorige week vrijdag kwamen ze ineens alle drie tegelijk opdagen, waardoor we plotseling met een enorm overschot aan gitaristen zaten. Exsologitarist sprak gedecideerd: “Ik vind alles best, maar denk maar niet dat ik nu weer uit de band stap.” We besloten staande het koffie met bieruurtje dat drie gitaristen altijd beter is dan nul gitaristen, dus nu is Exsologitarist Exexsologitarist. En gezellig dat het was! Sologitarist en Exexsologitarist hebben tot diep in de nacht met de armen om elkaar heen zitten tetteren over hun bakjes, een heleboel kleine, metalen, vrolijk gekleurde kastjes met knoppen eraan die altijd in de weg liggen, vaak stuk zijn en die iets doen. Vraag me niet wat.

Tijdens die uiteraard nogal chaotische repetitie kwamen er twee mannen met microfoons en koptelefoons bij ons langs in de oefenruimte. Ik dacht dat het voor een radioprogramma of zo was, maar Sieto vertelde dat er een akoestisch rapport opgesteld moest worden voor de vergunning voor ons nieuwe pand op het industrieterrein en dat ze de dB’s kwamen meten die de Viaduktbands maken. Hij had de beide mannen van tevoren gezegd dat ze waarschijnlijk rekening moesten houden met zo’n 110 dB, maar dat werd lacherig, zijnde onmogelijk, weggewuifd. Weer buiten onze oefenruimte gekomen, bleek de teller op 113 dB te staan, wat een behoorlijke cultuurschok teweeg bracht bij de naïeve opmeters. de polsen van OlafEn toen hadden ze Moan (115 dB) nog niet eens gehad! Dus mocht u eens gezellig langs willen komen als Bandje aan het repeteren is: vergeet uw oordoppen niet.

Zanger en Slaggitarist vertrokken na afloop naar de verjaardag van Robbie in de Crowbar, Drummer en ik hadden een kater (Colonel en Colonette zijn bijzonder prettig, maar dodelijk gezelschap) dus lieten we ons verontschuldigen en Exexsologitarist en Sologitarist waren nog niet uitgepraat over hun bakkies en bleven in de repetitieruimte zitten.
Het was een mooie avond.

Advertenties

4 thoughts on “Catharina’s update over van alles

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s