Onze legendarische, superemotionele redactie-vergadering van ongeveer anderhalf jaar geleden kunt u zich vast nog wel herinneren. We besloten daarin niet zo heel erg unaniem om een Facebookaccount aan te maken. Catharina’s carreer move werd Senior Executive Facebook Accounts en Cathrinus werd Head of Departments Ground Rules & Targets & Associates. Als HoD GR & T&A verordonneerde hij in een kamerbrede missive dat we:
a. niet meer dan 500 vrienden zouden accepteren en
b. zelf niemand uit zouden nodigen om vrienden te worden.
Ik als SEFA -en daarmee beslissingsbevoegd- kon me daar grotendeels in vinden, behalve die vijfhonderd. WAT een dom aantal. Na veel geschreeuw, slaan met deuren, vijven en zessen besloten we de laatste aan te houden en we maakten het af op 666 vrienden. (Sorry hoor. Cathrinus en ik zijn beiden sinds onze vroege puberteit fan van Adriaan en Olivier, dus dan krijg je dit soort flauwiteiten waar wij ons persoonlijk een kriek om lachen, maar wat de meeste mensen doet zuchten van ellende.)
Ik lachte in mijn vuistje want ik wist als Corporate Manager Analytics, Visitors & Bastognecookies als geen ander dat slechts onze moeders de DG werkelijk lazen omdat ze dan konden zeggen: “Kind, heb je niks beters te doen” en dat Mijn Dichter en Cathrinus’ Poedie af en toe onze weblog aanklikten om te zien of we wellicht aan het internetflirten waren met godweetwat voor sloeries.
Maar nu hebben we dus inenen 666 intieme vrienden. 666 mensen die een vriendschapsverzoek hebben ingediend en we hebben ze (vrijwel) allemaal gehonoreerd. Slechts één keer heb ik iemand ontvriend. God, wat had ik de pest aan die gast, ik kon hem niet meer zien of lezen en toch zat hij overal en altijd met z’n nare, cynische, pseudo-intellectuele Geen Stijl-bek tussen. Een regelrecht crétin was het en ik ben blij dat ik van hem af ben. Facebook werd er een stuk opgewekter van.
Dus wat nu? Cathrinus wil beslist niet om liek als het op meer vrienden aankomt, en gelijk heeft ‘ie want die 666 staan énig, maar de verzoeken blijven dagelijks binnenstromen. Moet ik nu mensen ontvrienden als er zich een betere aandient, of houden we het gewoon eerlijk en wacht ik tot iemand ons ontvriendt, zodat we de bovenste in de wachtrij kunnen accepteren?
Het is een duivels dilemma.
Verder is Facebook een dikke roddelkont.


Tuurlijk is het des mensen botte nieuwsgierigheid hetgeen Facebook zo aantrekkelijk maakt! En hoe meer friends, hoe meer je te weten kan komen. Maar ook, hoe meer je mist, bah! Dit van wat Luuk Verpaalen uitspookt met die Daniela Katzenberger bijvoorbeeld, het is om gek van te worden. Ik ga onmiddellijk kijken, momentje…. Hmmmm, zij is de Duitse Barbie en heeft een cafe op Mallorca. Sjonge!! Die Luuk toch.